Ný síða

Mér finnst að það eigi að vera tvö G í blogg. Þess vegna er ég hætt að blogga hérna á blog.is og komin yfir á blogg.is

 www.kamilla.blogg.is

Alltaf fersk

Jæja, þegar þetta er skrifað eru síðustu mínútur mínar sem tuttugu og eitthvað að klárast. Í mogganum í dag er umfjöllun um þessi hræðilegu örlög mín. Ég hleyp bara í hringi og tæti af mér hárið í tærri örvæntingu. Þetta er ekkert sniðugt.

Feministar eru alltaf svo fúlir og ófyndnir

Upp úr umræðum um meint fúllyndi feministi spilaði Hörður þetta vídjó handa okkur. Það sló í gegn.

 

Þetta kallar maður sko jólafrí

Að ná að fara í átta þúsund jólaboð, fimmtíu og þrjú partý, halda að þú hafir fundið svarið við lífsgátunni og sjá að þú kannt enn þá að valda usla og óþarfa leiðindum. Þannig á að gera þetta.

Bjössi og Pétur vinir mínir voru svo góðir að bjóða mér, Herði og Ólöfu í mat síðasta laugardag. Þar fengum við að smakka mat sem þeir höfðu lært að elda á matreiðslunámskeiði í Marokkó. Við Hörður urðum bæði alveg tryllt í tómatasalat sem innihélt meiri lauk en nokkuð annað sem ég hef nokkurn tímann ofan í mig látið og við skáluðum yfir því að við værum ekki á leiðinni að kyssa einn eða neinn næstu vikurnar. Hörður er grasekkill á meðan konan hans þvælist um Perú og ég. Ég. Ég er bara ekki góð í þessum bransa. Eins og allir sem hafa séð mig í action vita. Við gleymdum að taka það með í reikningin að þetta var líka að gera bara alla návist við okkur mjög óþægilega. Seinna um kvöldið á Kaffibarnum sagðist ég vera á leiðinni til Transylvaníu og ég væri að verja mig óhóflegum vampíruárásum. Engin keypti það.

Daginn eftir var síðasta jólaboðið. Mér fannst það bara dálítið dapurlegt. Þetta eru búið  að vera skemmtilegur tími og það á eftir að vera tómlegt núna.  Núna líður mér dálítið eins ég sé bara að bíða eftir sumrinu. Það er auðvitað engin hemja. Það bíða mín ábyggilega ævintýri á hverju strái næstu vikurnar.

Í gegnum spjall í matarboðinu kom það síðan í ljós að ég er ekkert feministi. Sem kom mér auðvitað mjög mikið á óvart. En nei, ég get víst alls ekkert verið feministi því ég klæði mig ekki þannig og síðan er ég ekki nærri því nógu reið til þess. Ég sleppti því að benda þeim á að hafi þeir sem voru viðstaddir ekki upplifað reiði mína þá eru þeir meðal fárra heppna í Reykjavík. Það verður gaman að koma þeim á óvart einn daginn. 

 

Fimmtán ástarævintýri sömu helgina

Nú er tíminn, allir sem eru í útlenskum skólum hérna á landinu yfir jólin og svo er náttúrulega allt stappað af túristum, mér skilst á heiði að ég ætti alveg endilega að næla mér í einn svoleiðis. En ég er auðvitað bara róleg í þessu. Konur á mínu reki mega ekkert vera að neinu svona löguðu, enda fer það þeim ekki að standa einhverju flissi og daðri. Nei ég er auðvitað alveg vaxin upp úr öllu slíku. En það þýðir ekki að ég leggi mig ekki alla fram um að veita einhleypum vinum mínum og kunningjum fullan stuðning í þeirra viðreynslum. Fæ reyndar stundum afskaplega lítið þakklæti fyrir, sérstaklega ef klukkan er orðin mjög margt, þá lækkar standardinn minn fyrir hönd vina minna niðr'úr öllu valdi og þegar ég er farin að bera ruglað fólk á öxlinni og færa það vinum mínum finnst þeim stundum að ég mætti aðeins slaka á "wing-man"-tilburðum mínum

En svona er ég bara óforbetranlega rómantísk.

Enda var ég ekki lítið glöð þegar ég fékk þetta bréf á myspace-ið mitt:

Hellow Kamilla

how are you now?
about your situation to a serious relation,do you think that with talking you can know your prefery?
please your answer? 

Ekki það að ég ætli mér að svara blessuðum manninum, en ég held ég noti þennan texta til að senda nokkur sms, svona ef ske kynni að ég næli mér í símanúmer einhverra enskumælandi túrista sem ég get parað saman við vini mína.

Unglinga-angist? Moi?

Það er nú ekki neitt vit í því að blogga um hvað maður er auðtrúa kjánaprik. Það gerir mann bara enn þá asnalegri..Ég gæti auðvitað bloggað bara um hvað ég á eftir að gera allt fyrir þessi jól. Er svona að reyna að versla pakka. Dreif yngsta krakkið niðrí bæ. Keyptum pakka fyrir Júlíu Emm (a.k.a. Mimmy) en það er bara af því það er svo auðvelt að kaupa henni, henni finnst flest súrt skemmtilegt þannig að hún sér það sniðuga við margt.Við kíktum á kaffi hljómalind og þar sem hún systir mín er með þeim ljúfari þá gaf hún mér hálft latte kort. Ég skildi fyrst ekkert hvað það væri. Hélt ég gæti þá valsað inn í Hljómalind hvenær sem ég vildi og fengið hálfan bolla af þessum eðaldrykk...Ég er að leita að einhverri góðri uppskrift...NEI ANDSKOTINN...er ekki nóg að vera með moggablogg þó mar fari ekki líka að skrifa um uppskriftaleit. Já nei, það er ekki að fara að gerast.

Ég er bæði búin að baka piparkökur og föndra nokkur kort... ég trúi á geðhreinsandi áhrif föndurs og hreinsa burt allta myrkrið í hjartanu (VÁ, komin vel á veg með að finna nafn á næstu unglingaljóðabók) með svona dundi.

   

   

listinn

Ég á stórafmæli núna í janúar og er að reyna að klára allt sem ég þarf að vera búin með fyrir þau tímamót. Ef það er eitthvað sem ykkur finnst að ég ætti að hafa á listanum mínum megið þið endilega gauka að mér hugmyndum...

Hoppið upp í r*******ð á ykkur

Ég hafði ekki tíma til að fara að sofa í gær þannig að ég var alveg í löku meðallagi hress þegar ég mætti í vinnuna, var í krumpuðum fötum og með hárið allt út í loftið og svona, sem er auðvitað ekkert hræðilegt, en fólk fann alveg hjá sér þörf fyrir að benda mér á það, það fannst mér alveg óþarfi.

Síðan tékkaði ég á facebook-inu mínu, þar beið mín ekkert nema skítkast og leiðindi. Ég sendi þá að sjálfsögðu út nokkrar harðorðar morðhótanir og leið eftir það miklu betur.

Ég held að restin af vikunni verði góð, hún getur alla vega ekki versnað!

Ofbeldi, huggulegir unglingspiltar og æla.

Þegar ég vaknaði á laugardaginn og sá að allt var á kaf í snjó sagði ég "Rækallinn" Ég var nefnilega á leiðinni í paintball. En ég klæddi mig í öll fötin mín og arkaði af stað. Missti auðvitað af strætó. Það er náttúrulega bara viðeigandi. Ég hef aldrei farið í paintball áður og það virtist eiga eitthvað illa við mig. Ég hörfaði fljótlega inn í einhvern gám og öll eitthvað utan við mig og óglatt. Ég kenndi því auðvitað um að ég væri bara allt of mikill friðarsinni fyrir svona lagað. Hildu Redda systir hnussaði þegar ég kom með þessa útskýringu. Sagði mig vera eina blóðþyrstustu konu norðan Alpafjalla. En jæja svo þegar þetta var búið fengum ég og Oddur vinnufélagi minn góðan útsýnisrúnt um Reykjavík og Kópavog. En það kom semsé í í ljós að í Opel-in hennar Hildar hafði safnast saman óratvísasta fólk borgarinnar þannig að þessi einfalda leið á Langholtsveginn varð mjög ævintýraleg. Um leið og ég komst svo heim skreið ég skjálfandi upp í rúm og hélt að ég lægi fyrir dauðanum. En það vita allir sem eiga góðan krakkaskara að ekki einu sinni yfirvofandi dauðdagi hindrar þig í að skrölta á fætur ef að þú færð pössun á laugardagskvöldi.

Ég stökk í sturtu og reyndi að gera mig sæta en ákvað svo að það væri allt í lagi að vera dálítið sjúskuð, fólk myndi bara halda að ég væri að reyna að pull-a eittvhað svona kæruleysislegt look. Fór síðan í afmæli til Orra frænda. Hann er orðin tvítugur. Margrét móðursystir mín gekk um og varaði vini hans Styrmis við mér. En þeir eru allir í tíunda bekk og vissu ekkert hvernig þeir áttu að bregðast við hótunum um að næstum þrítug, drykkfelld, margra barna móðir úr Hlíðunum myndi fara að klípa í rassinn á þeim ef þeir færu ekki mjög varlega. Það var nú hressandi.

En kíkti síðan í vinnupartý í Vodafónhöllinni. Það virtist hafa komist á ansi gott skrið án mín og ég ákvað að yfirgefa það bara fljótlega. Sagði heiði að ég ætlaði að kíkja á tónleika sem hann Oddur, títtnefndur vinnufélagi minn vær að fara að spila á tónleikum á 11-unni. Þega heiður komst að því að hljómsveitin hans er Sudden Weathe Change jós hún yfir mig fúkyrðum enda elskar hún fáa jafn heitt og Nicolas Cage og þeir hafa samið texta sem er óvæginn í hans garð.  Í eitt augnablik var ég spá í hvort ég ætti að hætta við að fara. Heiður á inni hjá mér alla heimsins hollustu. En ungu mennirnir sem eru með Oddi í þessari hljómsveit eru svo huggulegir að manni er skapi næst að hella þeim í skál og lepja þá síðan alla upp. Ég vona að heiður fyrirgefi mér að hafa farið.

Það voru ekki margir á 11-unni þegar við Hildu Redda og Þórunn komum þangað. En við hittum samt strax Pálma sem svo heppilega vill til að er einn skemmtilegasti maður í heimi og við spjölluðum aðeins við hann. Fljótlega byrjaði staðurinn að fylllast, til dæmis komu Júlía og Júlía og Gígja. Ég var samt öll farin að vera eitthvað skrítin. Átti til dæmis í mestu vandræðum með að klára bjórana mína. Það hefði auðvitað átt að kveikja á öllum viðvörunarkerfum heimsins. Ef ég get ekki komið ofan í mig einum köldum hlýtur eitthvað mikið að vera að. En ég reyndi að halda áfram. Þegar Sudden weather Change byrjaði var mér farið að sortna fyrir augum og ég nefndi það við Gígju að kannski myndum við bara kalla kvöldið gott þegar þeir væru búnir. En mig langaði að klára. Þeir eru ein frábærasta tónleika hljómsveit sem er að spila núna í Reykjavík og síðan spillir ekki fyrir að þeir eiga einn stórkostlega áhagendahóp sem fyrirfinnst. Oft mætir hópur af ungum mönnum sem rífur sig úr að ofan og...ja...knúsast harkalega eða eitthvað þannig trekk í trekk í litlum hring fyrir framan sviðið, mjög mjög falleg athöfn. Þeir í Sudden Weather Change byrjuðu þetta kvöld að spila fyrir miðnætti en samt voru nokkrir ungir menn í áhorfendaskaranum komnir vel fram að og og jafnvel framyfir áfengisdauða. Ég stóð alveg við hliðana á einum...ja...afskaplega syfjulegum dreng sem lá eins og hrúgald í gluggakistunni og hinu megin við mig var kátur dansandi piltur sem greip í sífellu utan um mig. Í fyrstu var ég nú bara dálítið upp með mér og skildi vel að dempaði lýsingin og ljúfu tónarnir fylltu manninn að rómantík og þar sem ég var ein af fáum fulltrúum kvenkynsins sem stóð svona framarlega fannst mér ekki skrítið að ég hefði orðið fyrir valinu hjá honum. Ég reyndi svona framan af að frábiðja mér allar frekari gælur piltsins á ljúfan hátt en rétt áður en ég fór að verða pirruð á þrautseigju hans og ákefð varð mér ljóst að það var ekki bara frygð og ástleitni sem rak hann áfram í þetta heldur ekki síður nánast fullkomin skortur hans á þeim hæfileika á að halda sjálfum sér á fótum.

Á þeim tímapunkti Gígja að draga mig út úr þvögunni og bauðst til að skutla mér bara heim. Ég þáði það og um leið og við vorum sestar inn í bílinn fann ég að ég þurfti að komast beint heim. Ég náði síðan rétt svo að skríða upp tröppurnar heim til mín áður en ég byrjaði að æla og æla og æla og eyddi síðan allri nóttinni fram til klukkan tíu um morgunin við þá iðju og hélt á tímabili að ég hlyti að vera búin að kasta upp öllum líffærunum mínum og jafnvel nokkrum stórum beinum úr mér líka.

Það er einhver magakveisa búin að vera ganga sem hefur tekið fólk þrjá til fimm sólarhringa að komast yfir og ég var sko ekki til í taka þátt í því. En seinni partinn í gær var ég orðin hressari og í dag er ég eins og nýsleginn túskildingur . Alla vega hugsaði ég ekkert rækallinn þegar ég vaknaði,  Reyndar er ég ekkert sérstaklega morgunhress og hugsaði alveg smá:"árans" en svo var ég orðin hress og núna held ég að þetta verði bara fín vika.

Gígja hei og árur

 Gígja Hei reynir af öllum mætti en mikilli gæsku og nærfærni að fá mig til að taka upp hollari lífshætti. Hún hefur kynnt mig fyrir alls konar grænmetisjukki sem hefur reynst alveg afskaplega ætt. Hún dásamar skokk mikið í mín eyru en án þess að ég hafi nokkurn tímann séð nokkra ástæðu til að taka sjálf upp slíka iðju. Hvers vegna að hlaupa nema það sé verið að elta þig?

Um daginn bauð hún mér með sér og kærastanum hennar í ægilega fína jógatíma sem hún sækir. Ég sagði þurrlega að það væri séns að ég kíkti við ef ég næði að dusta rykið af gömlu pilates-mottunni minni.

En eitthvað smá síast alltaf inn. Hún talar oft um áruna sína. Hún leggur sig fram um að nudda áruna sína reglulega með mislitum áruhreinsunarolíum. Í gegnum eitthvað spjall/fyrirlestur um það hvernig fólk getur eitraðar/mengaðar árur annarra ákvað ég að reyna að vera jákvæðari. Ekkert neitt svona væmin hippaleg. Bara svona, til dæmis ákvað ég að hætta að nöldra yfir veðrinu. Það er engin neinu bættari á að hlusta á það hvað mér finnst það ömurlegt. Ég ætla líka að sleppa því að væla yfir þreytu og svefnleysi. Það þurfa allir að fara á fætur á hverjum degi og fæstir ná alltaf fullum svefni, en það er einhvern veginn ekkert jafn orkudrepandi og hlusta á þreytuvæl. Þannig að ég ætla að sleppa því og hefur gengið alveg áætlega. Þangað til í gær. Þá þurfti ég að fara á fætur klukkan 6:45 og drífa mig út í fimbulkuldann og þá var sko ekki ein einasta jákvæða taug í mér. Vinur minn var svo óheppin að hitta mig í strætó og sama hvað hann sagði þá svaraði ég bara með latnesku afturábak og fnæsti á hann. Lét jafnvel nokkur vel valin fúkyrði og smá níð um persónu hans og tilvist fjúka með.  Veslings maðurinn þarf ábyggilega terpentínu til að hreinsa áruna sína fyrir öllum viðbjóðnum sem ég dældi yfir áruna hans.

Þegar Gígja frétti af þessu atviki vildi hún endilega að við hittumst og færum saman í búðinni Gjafir Jarðar. Þar get ég víst fengið sérstaka steina og armbönd til að styrkja jákvæðnina í mér. En ég eyddi bara talinu. Ég var orðin nokkuð hress um níu leytið. Í gærkvöldi náði ég síðan að verða alsæl. Við mæðgurnar drifum okkur nefnilega í að búa til mozzarella/tómatasalat sem Gígja Hó kenndi okkur og bökuðum síðan snickers+hnetusmjörs-muffins sem Sigrún Á gaf okkur uppskriftina á og drottin minn dýri hvað þetta tókst allt vel. Þegar ég fór að sofa hugsaði ég: "eftir svona kvöld verður ekkert mál að vakna jákvæð" Annars fæ ég Gígju til að hitta mig í hádeginu og kíki með henni í þessa búð.